Orquesta Buena Vista Social Club to kwintesencja kubańskiej muzyki, którą mogą nam zagwarantować tylko oryginalni członkowie Buena Vista Social Club. W skład grupy wchodzą prawdziwi weterani, popularnego w latach 40-tych, hawańskiego klubu, artyści biorący udział w nagraniu albumu oraz filmowego sukcesu o tym samym tytule. Buena Vista Social Club to nie tylko miejsce, zaliczana przez magazyn Rolling Stone do listy albumów wszechczasów płyta, czy nominowany do Oscara film ? to międzynarodowy fenomen, który spopularyzował son, danzón, bolero, guairę i inne kubańskie rytmy na całym świecie. Występ Orquesta Buena Vista Social Club, na czele z genialną Omarą Portuondo, to niesamowite przeżycie, podróż w głąb Kuby, opowieść pełna pasji, radości życia i porywającej muzyki, która wypełniała niegdyś legendarny hawański klub.

Orquesta Buena Vista Social Club to niepowtarzalna grupa, w skład której wchodzą członkowie pierwotnego składu Buena Vista Social Club. Każdy z muzyków to wielkiej rangi kubański artysta, każdy ma swój własny styl. Indywidualne umiejętności każdego z nich, wywodzące się z wielkiej pasji i miłości o muzyki, składają się na wspaniały i niezapomniany występ, wypełniony kubańskim żarem i gorącymi rytmami.
Na scenie zobaczymy posiadaczkę Latin Grammy, Omarę Portuondo, która razem z Compayem Segundo zaśpiewała na albumie Buena Vista Social Club jedną z najbardziej rozpoznawalnych piosenek – Veinte a?os. W skład grupy wchodzi trębacz Manuel ?Guajiro? Mirabal, grający na puzonie Jesus ?Aguaje? Ramos, czy gitarzysta Manuel Galban ? wszyscy należący do oryginalnego składu BVSC i występujący w przeszłości z nieżyjącym już niesamowitym Ibrahimem Ferrerem. W skład orkiestry wchodzą też wybitni muzycy młodszego pokolenia – wokalista Carlos Calunga, czy pianista Rolando Luna.
Orquesta Buena Vista Social Club od lat cieszy się wielką popularnością na całym świecie. Grupa gra w wyprzedanych po brzegi tak sławnych salach, jak paryska Olimpia, londyński Royal Albert Hall, Gran Teatre de Liceu w Barcelonie, czy Konzerthaus w Wiedniu, bierze również udział w tak znaczących festiwalach, jak na przykład North Sea Jezz. W 2009 roku w samej tylko Wielkiej Brytanii wystąpiła ponad 30 razy, za każdym razem przy wypełnionej po brzegi widowni i owacji na stojąco podekscytowanej publiczności.
Buena Vista Social Club był hawańskim klubem, gdzie można było co noc podziwiać najlepszych kubańskich muzyków i tancerzy. Okres jego świetności przypadł na lata 40-ste XX wieku. Niemal 50 lat po zamknięciu klubu zainspirował on artystę Juana de Marcos Gonzáleza i amerykańskiego gitarzystę Ry Coodera do nagrania wspólnie z kubańskimi muzykami, występującymi w tym legendarnym miejscu, albumu który wkrótce osiągnął międzynarodowy sukces. Również film, zatytułowany Buena Vista Social Club, opowiadający historię muzyków, wzbudził wielki zachwyt wśród widzów, zebrał wiele pochlebnych opinii krytyków ? nominacja do Oscara, nagroda za Najlepszy Film Dokumentalny Europejskich Nagród Filmowych i wiele innych prestiżowych wyróżnień, oraz rozpoczął trwającą po dziś dzień modę na muzykę latynoamerykańską. Nazwa Buena Vista Social Club zaczęła być postrzegana jako pojęcie ogólne, służące do opisywania występów, czy nagrań w klimacie kubańskiej muzyki z lat 1930-50 XX wieku. Jednak tylko podczas występów Orquesta Buena Vista Social Club możemy mieć styczność z tak wieloma członkami oryginalnego składu, którzy zagwarantują nam niezapomniane doznania, przekażą ducha legendarnego klubu, zaprezentują różne style, spajające się w jedną, prawdziwą, kubańską całość.

Źródło

Na Kubie nie wolno mieć w domu internetu. Yoani Sánchez wymyka się śledzącym ją tajniakom, myli tropy, aby w ukryciu dokonać wpisu na swoim blogu w jakimś hotelu czy kafejce internetowej, gdzie za dostęp do sieci płaci się niewyobrażalne sumy. Ale Generación Y to coś więcej niż blog tłumaczony on-line na siedemnaście języków. To głos tych, których wolność ogranicza się na każdym kroku. ?Generación Y jest najbardziej ryzykowną rzeczą, jaką zrobiłam w ciągu trzydziestu dwóch lat swojego życia, do tego stopnia, że kiedy zaczęłam pisać ten blog, trzęsły mi się kolana” – notuje Yoani Sánchez.
Cuba libre to książka pełna pasji polemicznej, czarnego humoru i inteligentnego sarkazmu. Sánchez jest kronikarką kubańskiej codzienności obdarzoną ogromną spostrzegawczością i umiejętnością błyskotliwego puentowania absurdów. Jej odwaga cywilna i nieustępliwość godne są najwyższego podziwu. Charyzma Yoani przyciąga tysiące internautów, ciekawych tej z pozoru zwykłej matki i żony, która rzuciła wyzwanie dyktaturze braci Castro i wróciła z emigracji w Szwajcarii, aby cierpieć głód i dzień w dzień wspinać się na czternaste piętro swojego mrówkowca (winda, produkt przyjaźni kubańsko-radzieckiej, od lat nie działa).
Yoani dzięki uporowi, pomysłowości, a także niezaprzeczalnemu talentowi publicystycznemu czytana jest dzisiaj wszędzie, a o jej znaczeniu na Kubie może świadczyć fakt, że Fidel Castro zaliczył panią Sánchez do swoich osobistych wrogów.

Yoani mówi głosem tych, którzy po latach żłobka i kacetu chcą żyć i żyją pełnią życia, mają w nosie imadło propagandy i czujność bezpieki. Wbrew technicznej niemożności odnajdują się w sieci jako sąsiedzi, obywatele, bliźni. Na wyspie blog Sánchez jest najtrudniej dostępny. Lokalne serwery, do których są podłączone publiczne kafejki internetowe, są cenzurowane, odcinane lub paraliżowane filtrami, które tak spowalniają łącza, że nie sposób wejść na stronę. Wolne od państwowego hakowania pozostają tylko serwery, do których są podpięte luksusowe hotele oraz biura zagranicznych korespondentów. A mimo to Kubańczycy stanowią czwartą pod względem liczebności grupę czytelników blogu. Tłumaczy to tylko niebywała przebiegłość młodych Kubańczyków z pokolenia, dla którego to, co zakazane lub niemożliwe, jest pożądane i jak najbardziej możliwe. To pokolenie nie ma zamiaru dać się żywcem pogrzebać na kulturalnym i cywilizacyjnym rumowisku, w które Kubę zamieniła dyktatura komunistyczna, i skrzykuje się w sieci, żeby porozmawiać o sensie życia.

Maciej Stasiński, ?Gazeta Wyborcza”

Kuba wystartowała z własną encyklopedią internetową EcuRed.cu, powstałą na wzór amerykańskiej Wikipedii. Ma ona za zadanie przedstawiać kubańską wersję świata i historii ? podała agencja Reutera.

Jak informują autorzy encyklopedii na jej stronie głównej, EcuRed powstała, ?by tworzyć i szerzyć wiedzę o wszystkim i dla wszystkich, z Kuby i z całego świata?, gromadząc wiedzę z ?demokratycznego, nieobliczonego na zysk i obiektywnego z punktu widzenia dawnej kolonii, która wybiła się na niepodległość?.

Jak pisze Reuter, użytkownicy serwisu będą mogli aktualizować wpisy w encyklopedii po otrzymaniu zgody od jej administratorów.

O USA można przeczytać, że ?brały siłą od innych narodów ziemię i surowce naturalne, by służyły amerykańskim firmom i monopolom?. Na temat stosunków Hawana-Waszyngton EcuRed pisze, że ?USA zawsze patrzyły na Kubę jak ci, którzy podziwiają piękny owoc, wiedząc, że w końcu wpadnie w ich ręce?.

Na stronie znalazła się też obszerna nota biograficzna wieloletniego przywódcy Kuby Fidela Castro, który ?swoim autorytetem moralnym wpływa na ważkie i strategiczne decyzje Rewolucji?. Doceniono również jego brata, Raula, który ?istotnie przyczynił się do walki narodu kubańskiego w obronie suwerenności i niepodległości?.

Z rządowych badań z tego roku wynika, że spośród ok. 11,2 mln mieszkańców Kuby dostęp do internetu ma ok. 1,6 mln.

Źródło: kubaonline.pl

Ta nowa polityka rządu kubańskiego, który zapowiedział jednocześnie zmniejszenie w ciągu 2011 r. o pół miliona liczby etatów w administracji i sektorze państwowym, nie ogranicza się do zezwolenia na „samozatrudnienie”. Otwiera również drzwi do tworzenia prywatnych przedsiębiorstw opartych na pracy najemnej, a nie tylko na pracy własnej i członków rodziny.

To największa nowość w kubańskiej polityce gospodarczej. 16 proc. wydanych zezwoleń pozwoli ich posiadaczom na zatrudnienie niewielkiej liczby pracowników najemnych. W ostatnich latach wzrastającym powodzeniem wśród zagranicznych turystów na Kubie cieszą się małe, rodzinne restauracje, zwane paladares (od hiszpańskiego słowa „paladar” – podniebienie). Obecnie ich liczba wielokrotnie wzrośnie.

Kubańczycy zainteresowani prowadzeniem własnego małego biznesu uzyskali także zezwolenia na zakładanie firm transportowych i kurierskich, produkcję sprzętu dla gospodarstw domowych, remonty mieszkań itp.

Program dalszych reform, które mają zaradzić głębokiemu kryzysowi, w jakim od lat znajduje się kubańska gospodarka, zostanie ogłoszony w kwietniu tego roku, na VI Kongresie rządzącej partii komunistycznej, pierwszym zwołanym od 13 lat.

wprost.pl

Daiquiri to znakomity kubański drink, jest orzeźwiającym i wzmacniającym jednocześnie. Po raz pierwszy sporządził go w 1890 r. służący amerykańskiego menażera kopalni cyny w małej miejscowości Daiquiri, blisko Santiago de Cuba. Przebywający tam amerykańscy górnicy mieszali sobie drinki, w skład których wchodził biały rum, sok z limy i cukier trzcinowy. Do spopularyzowania drinka przyczyniła się znana na całym świecie rodzina Bacardi, mająca w tym miasteczku swoją pierwszą gorzelnię rumu.
Poza klasycznym przepisem powstalo wiele wariantów cocktailu z dodatkiem likierów: Maraschino, ananasowego, truskawkowego i innych lub z dodatkiem syropu grenadine.
Warto wspomnieć również o guru Daiquri. Constante Ribalaque, zarządzający barem „La Florida”, nazwanego później Floriditą, a mieszczącego się przy najpopularniejszym deptaku w Hawanie. Constante Ribalaque, zwany przez wszystkich Constantino, był niedoścignionym mistrzem mieszania Daiquiri, sporządzał ten cocktail prawie „non stop”. W swojej karierze miał podobno wycisnąć ponad 80 milionów sztuk limy i zrobić ponad 100 milionów Daiquiri. Zmarły w 1952 roku Constantino był obwołany „królem cocktaili”, a jego Floridita „katedrą Daiquiri”. We Floridicie właśnie przesiadywał Ernest Hemingway, który wypijał go w niezliczonych ilościach, czym zasłużył sobie na miano największego fana tego drinka. Preferował wersje Papa Doble o podwójnej ilości rumu. Cocktail ten również często popijał prezydent USA John F. Kennedy.

Składniki:

• 50 ml białego rumu (100 ml w wersji Papa Doble)
• 25 ml syropu cukrowego
• 25 ml soku z limetki

Składniki należy wymieszać w shakerze z lodem. Wlać do szklanki koktajlowej.

Palenie cygara jest dla każdego aficionado, czyli wielbiciela cygar wielkim przeżyciem. Nic więc dziwnego, że odbywa się to w atmosferze wielkiej celebry. Cygaro jest najstarszym produktem z liści tytoniu, więc przez setki lat powstał specyficzny rytuał palenia, dzięki której z tego niezwykłego zwitka liści możemy wyciągnąć całą magię.

Początek ceremonii
Cygaro zabezpieczone jest przed rozwinięciem papierową banderolą z nazwą cygara oraz kapturkiem z liścia tytoniu naklejonym na jednym z końców cygara. Banderola bardzo często jest przyklejona do cygara, więc usuwanie jej może przyczynić się do zniszczenia cygara. Jednak po wypaleniu połowy cygara, kiedy jest już odpowiednio rozgrzane i elastyczne, można próbować ją usunąć delikatnie obracając . Kapturek musi zostać odcięty, aby otworzyć cygaro umożliwiając tym samym swobodne zaciąganie się. Najlepiej odciąć końcówkę cygara specjalnym urządzeniem tuż za połączeniem kapturka ze ścianką cygara, tak aby cieniutki pasek kapturka jak najdłużej trzymał pokrywę i owijkę cygara. Obcinamy specjalną gilotynką, wyrzynarką lub nożyczkami do cygar.

Ogień

Najlepiej jest przypalić cygaro zapałką lub zapalniczką gazową. Nigdy nie próbujmy używać do tego zapalniczki benzynowej albo woskowej świeczki. Trzymając je pod kątem 45 stopni do płomienia obracamy tak, aby cała płaszczyzna końcówki cygara ładnie się przypaliła. Następnie trzymając w ustach cygaro należy obracać nad płomieniem zaciągając się, tak by cała końcówka cygara zaczęła równo się żarzyć. Podczas palenia cygaro może przygasnąć, zwłaszcza w ostatniej 1/3  długości. Nie znaczy to, że nie uda nam się wypalić całego cygara, ani, że tytoń był złej jakości. Cygaro można bowiem ponownie przypalić. Jeśli stanie się to w ciągu godziny od zgaśnięcia nie stracimy walorów smakowych. Powyżej godziny, a tym bardziej na drugi dzień po zgaszeniu, aromat cygara bardzo traci na jakości i palenie może stać się przykrym doświadczeniem.

Palenie
Prawdziwą przyjemność palenia cygara daje smakowanie aromatycznej tytoniowej kompozycji na podniebieniu, więc nie zaciągamy się jak papierosem. Zaciągnięcie się może dać bardzo nieprzyjemny skutek.

Popiół
Popiół cygarowy w odróżnieniu od papierosów nie powinien być strząchany. Powinniśmy starać się utrzymać go jak najdłużej, dopóki sam nie odpadnie. Długość tak zbudowanej popiołowej wieżyczki jest świadectwem doskonałości cygara.

Gaszenie
Duża część aficionado uważa, że palenie cygara powinno się zakończyć po wypaleniu 2/3, gdyż wszystko co najlepsze już z niego wydobyliśmy. Jednak większość palaczy uważa, że im dłużej palimy, tym cygaro staje się ono bogatsze smakowo oraz mocniejsze. Uznajmy więc, że jest to indywidualna sprawa każdego z nas. Nie gasimy nigdy cygara tak jak papierosa. Należy je zostawić w popielniczce, aż samo zgaśnie.

W polskich sklepach cygarowych pojawiła się najnowsza i najbardziej ekskluzywna linia cygar firmy COHIBA pod nazwą BEHIKE, której początek sięga roku 2006, kiedy to na 40 rocznicę Cohiby wypuszczono limitowaną edycję 100 ekskluzywnych humidorów, z których każdy miał swój kolejny numer i personalizowany był nazwiskiem kupującego. Humidory wykonane były z najbardziej luksusowych materiałów takich jak galuchat – skóra z rekina, sykamora czy masa perłowa. Ten wyjątkowy humidor osiągnął cenę 18 tysięcy dolarów amerykańskich, co daje kwotę 450 USD za jedno cygaro.

Od Festiwalu Habanos w lutym 2010 roku została uruchomiona regularna produkcja tych znakomitych cygar. Linia BEHIKE mimo, że nie jest już tak ekskluzywna to nadal jest w  dużym stopniu limitowana, gdyż do ich produkcji używa się liści tzw. ?medio tiempo?, dających wyjątkowy charakter i smak. Cygara są produkowane w fabryce El Laguito z tytoniu uprawianego na plantacjach San Juan y Martínez i San Luis. Za ręczne zwijanie odpowiedzialna jest najlepsza torcedore na świecie – Norma Fernandez Sastre.

COHIBA BEHIKE czyli w skrócie, jako nazwa marketingowa BHK, występuje w trzech nie występujących wcześniej formatach: BHK 52, BHK 54 oraz BHK 56. Liczba w nazwie określa średnicę danego cygara. Jeśli chodzi o długości cygar to są to odpowiednio: 119, 144 i 166 mm. Cygara są zapakowane po 10 sztuk w stylowe lakierowane pudełka. Każde cygaro COHIBA BEHIKE posiada również wyjątkowej jakości i wyglądu banderolkę zawierającą hologram, który nie tylko ma podkreślić ekskluzywność tej linii, ale przede wszystkim zabezpieczyć przez imitacjami i podróbkami.

Wyłączny eksporter kubańskich cygar firma Habanos udostępnił usługę weryfikacji oryginalności cygara. Wystarczy wpisać lub wskanować kod kreskowy oraz odpowiedzieć na kilka pytań w formularzu pod poniższym linkiem.
http://www.habanos.com/Sellos/Info/VerificaSelloCajon

Marka Cohiba zadziwia palaczy cygar od dnia jej pojawienia się. Została stworzona w roku 1966 i od tej chwili cygara te należą do najbardziej cenionych w świecie. Przez wiele lat była to prywatna marka kubańskiego prezydenta, który oferował ją wyłącznie wybranym gościom. Od połowy lat 80-tych stopniowo zaczęto wprowadzać nowe formaty, prócz wcześniej produkowanego churchilla o nazwie Esplendidos i udostępniać je szerszemu gronu palaczy. W 1992 roku, w rocznicę 500-lecia przybycia Kolumba do Ameryki, wprowadzono serię ’1492′, gdzie każde cygaro z serii ‘Siglo’ (hiszp. – wiek) od I do V, jest hołdem oddanym każdemu z minionych 5-ciu stuleci. Serię dopełnia wprowadzone niedawno Siglo VI, prezentujące się w eleganckiej tubie.

Nazwa marki, choć jest stosunkowo młoda, pochodzi jednak od starego określenia stosowanego przez rdzennych mieszkańców zamieszkujących wyspę, a określającej palenie zwiniętych liści tytoniu.

Tytoń przeznaczony do produkcji cygar marki ‘Cohiba’ pochodzi z plantacji w Vuelta Abajo w prowincji Pinar del Rio, uznawanej przez znawców za najlepszy region uprawy tytoniu na świecie. Cygara produkowane są wyłącznie w jednej tylko fabryce, El Laguito, która skupia najlepszych torcedores. Liście przechodzą unikalny proces potrójnej fermentacji, przez co każda ‘Cohiba’ osiąga wyjątkową delikatność i subtelność, tym samym potwierdza, iż w pełni godna jest nosić nazwę marki bezsprzecznie uważanej za najlepszą i najbardziej prestiżową z całej kolekcji Habanos.

Od wielu lat churchill Cohiba Esplendido jest uważany za numer 1. na świecie.

Zachęcamy do spędzenia wieczoru z dobrym kubańskim dymkiem oraz drinkiem Mojito według oryginalnej hawańskiej receptury:

Składniki:
1 łyżeczka cukru pudru
Sok z jednej limonki, lub połowy cytryny
1 gałązka świeżej mięty
1 kieliszek białego rumu, najlepiej Havana Club
2 kieliszki wodyu gazowanej

Jest wiele przepisów na Mojito, ale tą wersją zachwycał się Hemingway w miejscu urodzenia Mojito: Bodeguita del Medio w Hawanie. Z gałązki mięty oderwij kilka listków i wrzuć do wysokiej szklanki do drinków. Następnie wyciśnij limonkę oraz dodaj cukier puder. Ugnieć liście mięty na dnie szklanki trzonkiem tłuczka kuchennego lub podobnym narzędziem. Dodaj lód w kostkach, najlepiej kruszony, następnie wlej rum i dobrze wymieszaj. Uzupełnij szklankę wodą gazowaną oraz ozdób resztą gałązki mięty i limonką.